Z głębokim smutkiem, ale i z ogromną wdzięcznością za całe dziesięciolecia oddanej pracy, żegnamy śp. Helenę Andrycę – wybitną działaczkę polskiej społeczności na Białorusi i wieloletnią prezes Oddziału Związku Polaków na Białorusi w Wojstomiu. Odeszła osoba, która dla ziemi smorgońskiej była kimś znacznie więcej niż tylko animatorką kultury; była żywą kroniką polskości, depozytariuszką tradycji i moralnym kompasem dla wielu pokoleń rodaków. Swoją działalność traktowała nie jako obowiązek, lecz jako odpowiedzialną służbę, realizowaną z niezłomną siłą charakteru i niezwykłą, pełną pokory skromnością.
Pani Helena była przede wszystkim niestrudzoną nauczycielką i wychowawczynią. Z matczynym ciepłem i cierpliwością wprowadzała dzieci i młodzież w arkana języka ojczystego, wierząc głęboko, że słowo jest fundamentem tożsamości. Jej pasja do zachowania polskiej mowy i zwyczajów znajdowała ujście także w twórczości poetyckiej. Tworzyła wiersze religijno-patriotyczne, które choć często niespisane, wybrzmiewały z niezwykłą mocą podczas uroczystości i spotkań. Reprezentując swoją „małą ojczyznę” m.in. na Festiwalu Kultury Kresowej w Mrągowie, niosła ze sobą autentyzm i ducha Kresów, stając się ambasadorką polskiej duszy poza granicami kraju.
Fundamentem życia Heleny Andrycy była głęboka, niezachwiana wiara katolicka. To ona przenikała każdy aspekt jej codzienności i dawała siłę do walki o polskie dziedzictwo w trudnych czasach. Dla mieszkańców Wojstomia i okolic pozostanie symbolem dobroci i wewnętrznej mocy. Była autorytetem, który nie musiał podnosić głosu, by być słyszanym – jej czyny mówiły za nią. Dzięki jej determinacji polska kultura na ziemi smorgońskiej nie tylko przetrwała, ale rozkwitła, stając się silnym elementem duchowego krajobrazu tego regionu.
Żegnamy Wielką Polkę, której życie było pięknym świadectwem trwania przy wartościach najwyższych: Bogu, Honorze i Ojczyźnie. Choć jej głos zamilkł, pozostawione przez nią dziedzictwo – w sercach wychowanków, w pielęgnowanych tradycjach i w pamięci o przodkach – pozostanie żywe. Ślad, który Helena Andryca wyryła w historii polskiej społeczności na Białorusi, jest trwały i odporny na upływ czasu. Odpoczywaj w pokoju, otoczona wdzięcznością i modlitwą tych, którym wskazałaś drogę zarówno do przyszłości, jak i do korzeni.