Z głębokim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci śp. Anny Sadowskiej – wybitnej działaczki polskiej społeczności na Białorusi, pierwszej prezes Oddziału Związku Polaków na Białorusi w Wołkowysku, niestrudzonej strażniczki polskiej oświaty, tradycji i pamięci narodowej. Odeszła osoba, której życie i działalność na trwałe wpisały się w historię polskości na ziemi wołkowyskiej.

Anna Sadowska rozmawia z Andżeliką Borys
W 1990 roku Anna Sadowska stanęła na czele nowo powstałego Oddziału Związku Polaków na Białorusi w Wołkowysku. Pod jej kierownictwem organizacja szybko rozwijała swoją działalność, umacniając polskie środowisko nie tylko w mieście, lecz także w okolicznych miejscowościach. Był to czas odradzania się polskiej aktywności społecznej i kulturalnej, budowania więzi oraz przywracania tego, co przez dziesięciolecia próbowano wymazać z życia kolejnych pokoleń.
Z inicjatywy kierowanego przez nią oddziału odradzało się polskie harcerstwo, a w 1993 roku zorganizowano pierwsze Dni Kultury Polskiej. Jednak jednym z najważniejszych dokonań Anny Sadowskiej pozostanie jej walka o nauczanie języka polskiego i stworzenie polskiej szkoły w Wołkowysku.
Dzięki jej determinacji, konsekwencji i niezwykłej energii już w 1992 roku powstały pierwsze polskie klasy. Kolejnym historycznym wydarzeniem było otwarcie 1 września 1998 roku Szkoły Polskiej w Wołkowysku – drugiej, po szkole grodzieńskiej, placówki tego rodzaju na Białorusi. Było to spełnienie marzeń wielu pokoleń Polaków i dzieło, które do dziś pozostaje jednym z najpiękniejszych świadectw jej zaangażowania. Anna Sadowska doskonale rozumiała, że język ojczysty jest fundamentem tożsamości, a szkoła – miejscem, w którym polskość może być przekazywana następnym pokoleniom.
Równie ważna była dla niej pamięć o tych, którzy oddali życie za Ojczyznę. Przez dziesięciolecia otaczała opieką miejsca polskiej pamięci narodowej na ziemi wołkowyskiej. Szczególną troską darzyła kwaterę żołnierzy Wojska Polskiego poległych w latach 1918–1920 w walkach o granice odrodzonej Rzeczypospolitej. Dbała również o pomnik zamordowanych przez Niemców w 1943 roku wołkowyskich nauczycieli i przedstawicieli inteligencji oraz o liczne, często zapomniane polskie mogiły.
Jej działalność świadectwem przywiązania do polskich korzeni, odpowiedzialności za wspólnotę i głębokiego szacunku dla historii. Anna Sadowska należała do pokolenia ludzi, którzy nie czekali na sprzyjające okoliczności, lecz własną pracą, odwagą i wytrwałością budowali przestrzeń dla polskości.
Rodzinie, Bliskim oraz wszystkim, którzy mieli zaszczyt znać i współpracować ze śp. Anną Sadowską, składamy najszczersze wyrazy współczucia.
Niech pamięć o Jej życiu, pracy i oddaniu polskiej sprawie pozostanie żywa w sercach kolejnych pokoleń Polaków ziemi wołkowyskiej.
Wieczny odpoczynek racz Jej dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj Jej świeci.
