Polski ceremoniał wojskowy zakłada oddawanie honorów dwoma palcami, a nie wyprostowaną dłonią. Skąd się wzięła ta tradycja?
fot. NAC
Gest salutowania wywodzi się z dawno zapomnianych już czasów rycerskich. Rycerze, spotykając się bez wrogich zamiarów wobec siebie, witali się, podnosząc ręką zasłonę swojego hełmu. Współcześni polscy żołnierze przy salucie mają zawsze wyprostowane tylko dwa palce: środkowy i wskazujący, przy czym pozostałe palce są zgięte i przytrzymywane kciukiem, a wierzch dłoni skierowany jest do salutującego. Salutuje się tylko w nakryciu głowy, dotykając go czubkami palców. W ten sposób salutują żołnierze Wojska Polskiego i inne polskie służby mundurowe. Takie salutowanie to w świecie rzadkość, ponieważ zazwyczaj salut kojarzony jest z wyciągniętymi wszystkimi palcami u dłoni. Do dzisiaj tak naprawdę, nie jest znana geneza obowiązującego salutowania w Polsce. Przypuszcza się, że po raz pierwszy, taki sposób salutowania zaistniał podczas Powstania Listopadowego albo wojen napoleońskich. Wokół samego gestu krąży jednak ciekawa legenda. Historia opowiada o pewnym żołnierzu, który podczas jednej z bitew stracił dwa palce, lecz mimo odniesionej rany i zakrwawionej dłoni, zasalutował swojemu dowódcy. Kim miał być ów dowódca? Przy tej okazji wymienia się nazwiska trzech polskich wodzów: Józefa Poniatowskiego, Tadeusza Kościuszki lub Józefa Chłopickiego. Na pamiątkę tego czynu, w całej polskiej armii, miał zostać wprowadzony taki właśnie sposób salutowania, jaki znamy i obowiązuje do dziś.
Portalzpb.pl na podstawie Magazyn Polski