Znalezienie nieodbudowanej świątyni na terytorium Grodzieńszczyzny nie jest takie proste, jednak można je tu spotkać.
fot. Wikipedia
Są takie sytuacje, kiedy świątyni nie ma zwyczajnie komu i dla kogo odnowić. Tak właśnie jest z dawnym kościołem w Łopienicy Wielkiej. Ponieważ po 1945 roku, nawet sama nazwa Łopienica Wielka przestała istnieć, a dwór o tej samej nazwie, został przyłączony do wsi Hryniewicze.
Wielka, lub, jak wcześniej mówiono, Łopienica Stara, jest znana od XV wieku. Był to dwór wielkiego księcia litewskiego, którym władali: Kłoczki, Andruszkowicze, Pukszty, Alendscy i wielu innych przedstawicieli szlachty Wielkiego Księstwa Litewskiego. Już w pierwszej połowie XV wieku, w Łopienicy Starej była dość duża kaplica, jednak powstanie tam klasztoru franciszkanów wiąże się z rodem Ogińskich.
W lipcu 1679 roku, Jan i Joanna Ogińscy sprowadzili do Łopienicy 12 ojców franciszkanów, dając im folwark Cielaki i karczmę w Porozowie. Za to franciszkanie zobowiązali się do zbudowania kamiennego klasztoru i założenia parafii. Jednak historia budowy rozciągnęła się na cały wiek. W 1745 roku zbudowano tylko fundamenty wielkiego kościoła, a Bułharyni, którzy władali Łopienicą po Ogińskich, nie mieli finansowych możliwości szybkiego zbudowania tak okazałego kościoła. Wreszcie, w 1785 roku, poświęcono kościół klasztoru franciszkanów pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, a parafia przy nim została założona dopiero czternaście lat później.
Kościół został zbudowany w formie trójnawowej bazyliki. Na fasadzie znajdowało się sześć rzeźbionych doniczek i krzyż. Dach kościoła pokryty był gontem, jedynie jego przednia część była blaszana. W kościele znajdowało się pięć ołtarzy z namalowanymi na deskach i drewnie obrazami. W pierwszych dziesięcioleciach XIX wieku klasztor był aktywnie rozbudowywany – powstał tu kamienny budynek klasztoru, dom dla ubogich i wiele drewnianych budynków gospodarczych.
fot. Wikipedia
Mimo starań ówczesnego właściciela Łopienicy Wielkiej i patrona świątyni Jana Bułharyna, w 1832 roku, kościół został zamknięty. Wystrój i obrazy przeniesiono do kościoła w Porozowie. Budynek stał pusty przez prawie 40 lat. W 1870 roku, zaczęto przebudowywać go na cerkiew prawosławną, zmieniając wygląd kościoła poprzez dokończenie pięciu kopuł. Cerkiew w Łopienicy Wielkiej była w istocie największą świątynią prawosławną w okolicy. Parafia liczyła wówczas około 2000 wiernych.
W 1915 roku, prawosławni księża, a także większość parafian przed przybyciem wojsk niemieckich, uciekło do Rosji. Największy dzwon, podarowany jeszcze przez cara Aleksandra II, podczas próby jego demontażu oderwał się i rozbił na liczne kawałki. Począwszy od 1919 roku, świątynia ponownie służyła katolikom, jednak do 1939 roku nie udało się powstrzymać dewastacji świątyni i przeprowadzić jej gruntownego remontu. Nawiasem mówiąc, w 1919 roku w kościele przez pewien czas służyli białoruscy patrioci, księża: Józef Hermanowicz i Kazimierz Stapowicz, którym przypadł w udziale niełatwy los odbudowy świątyni po kilku latach spustoszenia.
W czasach radzieckich, kościół był wykorzystywany jako klub do wyświetlania propagandowych filmów i wystaw, jednak w 1982 roku, ostatecznie zdecydowano się przerobić go na magazyn. Niemal w połowie rozebrano mury świątyni, wybito wejście, by mogły tam wjechać ciężarówki i traktory, niszcząc przy tym wspaniały barokowy portal. Budynek, choć wiele stracił na swoim wyglądzie, ale do dziś, pusty i częściowo zniszczony, pozostaje okazałym świadectwem oddania Bożej sprawie tych ludzi, którzy budowali świątynię i w niej się modlili.
portalzpb.pl na podstawie slowo.grodnensis.by